Çekirge misali sıçramalı mı hayatta? Acının, rengin, öfkenin sıçramadığı bir ömür düşlemenin güzelliğinde uyandım bu sabaha. Bir cuma sabahı hiç bu kadar huzurlu gelmemişti daha önce. Bir dağın eteklerindeki, kanadında gecenin ruhuna kilitlendim. Kimse duymasın çığlığımı, kimse bilmesin istedim. Bilmediğim bir renki bilmediğim bir gri, bilmediğim bir ışıktan medet umdum. Oturdum, kendime bir sayfa açtım. ve yazmadım. affetmeli dedi, affetmeli bir ömrün sıkışmışlığını, mutsuzluğunu. biriktirmeli anı… kahkaha.. daha çıplak an biriktirmeli…. Söylenmemiş çığlıklar, üşüyen dizkapaklarına örtülen bir battaniye olmalı. Bir babası olmalı insanın, öpmeli, sarılmalı, seni seviyorum demeli…
Kategori:
Kişisel