DEĞİRMEN

Ben bir değirmenim , dedi şehir. Bu şehrin taşı toprağı altında un ufak edilmiş hayaller yatar, bıçaklardan akan kanların tadı vardır dilinde, sırtından bıçaklanan dostların kanları vardır, içilir kana kana, boza kıvamında, bozgun sonrasında…sırt bölümünden akan kan en kıymetlisidir; üstelik kalp, şah damarı dururken, en öldürücüsü sırtından gelir. Bu şehir bir değirmendir, öğütür mangal yürekleri, küçük adamcıklara dönüştürür. Fotoğraf kötüdür, makine kötüdür, çeken de belki kötüdür; ama bu şehir güzelliğini eksiltmez, dışın dışın öğütür. Bir vapur sefası anını düşün ey İstanbul’u özleyen okur. Bir vapur korkuluğunda da tutsaklık provası olur. Gördüğün gün batımıdır, duyduğun yandan geçen vapur.. sen püfür püfür unutursun tutsaklığı…bilmezsin aslında öğütücünün tam ağzında olduğunu… söylesene….özlediğin değirmen mi…dalga sesi mi…. Acemice çekilen bir fotoğrafın gizlenemeyen büyüsünde mi ? kim kime dum duma değirmen…. biz bize un ufak ediliriz kimse duymadan… tutukluyuz…tutukluluğum… yutkun…