Bir yerlere saklamışım bahar umutlarımı Kışın ayazında donmasınlar, ölmesinler diye. Yok Yok Yok işte… Epey dağılmış fikirlerim Dağınıklığımda kayboldum. Sonra topladım odamı, evimi, hüzünlerimi yeni hüzünler yarattım. Dayandım neye yaslandığımı bilmeden Dayandım umutsuzca mucizeler beklerken… Ne kaldı kaybedecek, Ne kaldı uğruna gözyaşı dökecek dediğim her acı sonrası daha da bir içim acıdı… Ağladım… Ağlarken olduğum yerin bana ait olmadığını bilerek ağladım… Benim ait olamayacağım yerlerde kaybolan yıllarıma ağladım… En çok da ellerimden usulca kayan ilk gençlik yıllarıma ağladım… Mart gündönümü gecesindeyim Aslına bakarsan iyi başlayan yağmurlu bir günü gözyaşlarımla besledim…
Kategori:
Kişisel